Pfoasten än Dinkelsbühl

HOG-Schäßburg / Siebenbürgen

Pfoasten än Dinkelsbühl

von Elise Kleisch (SN03)

Ze Pfoasten, wä Ir alle wäßt,
än Dinkelsbühl det Trefen äs.
Draf froät sich alles, Klin uch Griß,
und moåcht sich gor schnel af de Ris,
mät Auto, Bahn uch wä mir kennen
alle schnel ken Dinkelsbühl rennen.

Do gid et allerhånd ze sähn
fïr de Kängder, Männer uch de Fräën.
Än der Ousställung und af dem hihen Turm,
bekit en bäm Bestejen den Drehwurm.

Vur allem awer, net ze vergessen,
mät den Landsleden sich ze trefen,
dä em Johrzahnt nemmih gesähn,
dea woren et Medcher, enzt sen et Fräen.
Em begehnt sich, em dräckt sich wä net geschet,
me Gott, wä bän ich gläcklich het,
Ech allen weder hä ze sähn
mät Ihre Kängdern und de Fräen.

Und dron der Ämzach, wangderbpr ,
de Jangen mät Drummeln und gebokeltem Hoor,
de Medcher än ärer Himettrocht,
gestoht et raich, et wor en Procht!

Und nohir dron bäm gäden Essen
Se mer äm " Wilden Mann" gesessen,
bä fräschem Bär uch geadem Weng
do kåm gor munch äst af't Tape,
vum Bumsträtzel und uch Kaffee,
vum Spogatengohn und der Studentenzet,
In dä erännert jeder gärn sich het.

Vun der BIosmusik mät dem Zebli vurun,
vun dem Kähwogen, wo em såß af der Trun,
vun der Brit, wo mer dånzten uch sången,
än de Wät leffen und äm Sack spreangen,
vun der Bader Druz, wä sä bekåm noch dea
mät dem Auto Beseak aus Amerika.

Vum Farrer Scheiner, wä e prädijen keangt
vun der renovierten Kirch en half Steangd.
Der Graefe Gust uch äst vurdreach:
"Wä der Bloch de Blechän schleach."
Und dron der Chasar, stadtbekant
mät sengem Fußbal1 uch af dem Land,
jeder schnell sich af't Fesken nit,
won e woaßt: der Chasar kit.

Uh der Zilinski voller Froad
af de Schinen Kukuruz hat gestroat,
wel de " Wusch" net eraf keangt bä der Post,
et hat en uch 6 Gälden Strof gekost.

Det uch noch vill ånder Sachen
Et gåw e Kreischen uch e Lachen,
sigor den "Scheßbrijer Groß" mer hiren,
se.bleasen en af dem Flijelhiren.

Uch ech dreach zwë Gedichter vur, mät grßem Applaus,
und nohiër wor et bäm "Wilden Mann" aus.

Am zwölf mir noch gengen än de griße SaaI,
do wor noch Blosmusik uch Ball,
und alle dånzten wä net geschet,
eas lastig Siwenberjer Let.

Irscht äm var des Morjens mer himen kåmen,
vun allen noh ist Ofschid nåhmen.

Et hat es gefallen, weangderbor,
af Weddersähn äm nëchste Johr!

Sächsisch gedichtet von Elise Kleisch
und mit viel Applaus auch einmaI vorgetragen Anfang 1970