Mottersproch

HOG-Schäßburg / Siebenbürgen

Et git vill Sprochen än der Wält,
wävill? Äs wärlich en schwer Froch.
Doch wel um besten as gefällt,
äs leicht ze son: as sachsesch Sproch.

Durchsäkt de Wält un allen Ängden,
en hescher Sproch wärd ir net fängden!
Wo gew af deser Ierd et noch
En kärnijer, ousdraksvoller Sproch?

As Motter huët se as gelihrt,
Vu klin af hu mir se gehirt,
durch't Liëwe sä es na beglit
und blëiwt bä as, bäs z'asem Did.

Mer wat as Herzen uch bewiëcht,
mer wat as Dinken uch erriëcht,
mer wat mir säken uch erstriëwen,
mir kennen't sachsesch nor erliëwen.

Of mir lachen oder schroån,
of mir trourich sen, as froån,
as Froåde messe mer sachsesch son,
as bätter Lid af Sachsesch klon.

Wällt ir as Himet gat verstohn,
dro mess em munchäst sachsesch son.
Wonn as Burje mir betriëden,
messe Sachsesch mir do riëden.

Uch as Recher, Fläss uch Brännen,
Bäsch uch Blomen sachsesch kennen,
Gedär, Vijeltchen, Kiëwer, Boån
Sachsesch sich um Liëwe froån.

Sälwst uch de Stin noch sachsesch riëden,
wo mir bem Wåndern af se triëden.
Äm dåt lot as, ir Jangen, Ålden,
dem Sachseschen de Troå äng hålden,

Mir hålde se ä Froåd uch Lid,
mer wä et dro äm Liëwe giht,
hålde se Dir bäs zem liëtzten Hoch
ta läw, läw sachsesch Mottersproch!